Przemoc, pseudokibice i prawicowy radykalizm: „Chuligańska” młodzież piłki nożnej NRD

Celem wychowawczym dyktatury komunistycznej w NRD są zdyscyplinowane „wszechstronnie wykształcone jednostki socjalistyczne”. Dla kierownictwa Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec tym bardziej irytujący jest fakt, że od lat 70. młodzi kibice piłkarscy są coraz bardziej skłonni do przemocy: do takich incydentów należą ataki na przechodniów, walki między grupami kibiców oraz akty wandalizmu w pociągach, na dworcach i w restauracjach. Szczególnie złą sławą owiane są derby w Berlinie Wschodnim i Lipsku. Grupy kibiców innych klubów piłkarskich NRD są również znane ze swojej brutalności. Pseudokibice, podobnie jak inne subkultury stadionowe, są postrzegani jako „awanturnicza i negatywnie dekadencka” młodzież, przez co są inwigilowani przez tajną policję. Pod koniec lat 70. w środowisku kibiców nasilają się skrajnie prawicowe poglądy. Prawicowe subkultury skinheadów i pseudokibice wykorzystują piłkę nożną, aby przemocą i prawicowymi oraz antysemickimi hasłami podważyć wizerunek „antyfaszystowskiej” NRD. NRD bagatelizuje te akty, nazywając je apolitycznym „chuligaństwem”. Ponieważ przemoc i prawicowy radykalizm nasilają się również na zachodzie, winę za to przypisuje się wpływom „wroga klasowego” z RFN. W ten sposób NRD zaprzecza, że ma własny problem z prawicowymi chuliganami. Istnieją jednak rzeczywiste kontakty między skrajnie prawicowymi kibicami ze wschodu i zachodu. Sporadycznie stosuje się kary grzywny wobec pseudokibiców i skrajnie prawicowych fanów piłki. Deportacja do RFN jest jednym ze środków służących pozbyciu się niepożądanych i skrajnie prawicowych osób ze środowiska kibiców piłkarskich.